آمار جهانی تازه در نگاهی تازه

«از این اوستا» چهارمین مجموعه شعر مهدی اخوان ثالث (م.امید)، نماینده اوج آفرینش هنری شاعر در مهمترین عمر دهه عمر ِ شاعری اوست. «قصه شهر سنگستان» شعری قصیده وار و بلند به شکل داستانی-روایی است و رنگ اجتماعی دارد.

    چکیده شعر(به صورت کلی و خیلی خلاصه شده):

 شعر با گفتگوی دو کبوتر آغاز میگردد، و با صحبت در مورد رهگذری ادامه میابد، نشانیهایی از او بیان میکنند، دست آخر یکی از آنها میگوید:

     نشانیها که گفتی هر کدامش برگی از باغی ست ...
                 یکی آواره مرد است این پریشانگرد 
                          همان شهزاده ی از شهر خود رانده 
                                                  نهاده سر به صحراها 
                                                                گذشته از جزیره ها و دریاها 
                                                               نبرده ره به جایی ، خسته در کوه و کمر مانده 
     اگر نفرین اگر افسون اگر تقدیر اگر شیطان ...


     بجای آوردم او را ، هان 
                               همان شهزاده ی بیچاره است او که شبی دزدان دریایی
                                                                                         به شهرش حمله آوردند 
     بلی ، دزدان دریایی و قوم جاودان و خیل غوغایی
                                                                     به شهرش حمله آوردند 
     و او مانند سردار دلیری نعره زد بر شهر
                                                  دلیران من ! ای شیران 
                                                                        زنان ! مردان ! جوانان ! کودکان ! پیران 
     و بسیاری دلیرانه سخنها گفت اما پاسخی نشنفت
                     اگر تقدیر نفرین کرد یا شیطان فسون ، هر دست یا دستان 
                                               صدایی بر نیامد از سری زیرا همه ناگاه سنگ و سرد گردیدند

     از اینجا نام او شد «شهریار شهر سنگستان»

     پریشانروز مسکین تیغ در دستش میان سنگها می گشت 
                                                                   و چون دیوانگان فریاد می زد : ای ...
     و می افتاد و بر می خاست ، گیران نعره می زد باز 
                                                                     دلیران من ! اما سنگها خاموش...
     نه جوید زال زر را تا بسوزاند پر سیمرغ و پرسد چاره و ترفند 
                                                                  نه دارد انتظار هفت تن جاوید ورجاوند

     ز سنگستان شومش بر گرفته دل 
                                         پناه آورده سوی سایه ی سدری
                                                                        که رسته در کنار کوه بی حاصل

     بگو ایا تواند بود کو را رستگاری روی بنماید ؟
                                                    کلیدی هست ایا که ش طلسم بسته بگشاید ؟

 

***مابقی شعر در ادامه مطلب***


ادامه مطلب
شهریار شهر سنگستان جمعه ۱٠ آبان ۱۳۸٧
تگ ها: ادبی

     سختی های زندگی فانی و تموم شدنی است ... اما اگر اسیر محیط پیرامونتون بشین مشکلاتش براتون پایان ناپذیر میشه...

     بیایید نگاهمون رو به زندگی عوض کنیم ... سخت نیست ...

     اگر بدونید که مشکلاتتون رو چقدر ساده میتونید فراموش کنید... یا اینکه اون چیزی که شما به عنوان مشکل به اون نگاه میکردید اصلا یه مشکل یا یک گرفتاری نیست ...

     * اونوقته که میتونید، از لحظه لحظه زندگیتون لذت ببرید *

     ***هدف زندگانی این است که انسانهایی که آفریده شده اند ، بیاموزند و رشد کنند ، نه اینکه تا با سختی مواجه می شوند جا بزنند و راحت طلب باشند.***

 

باید رشد کرد ... هر کجا که شد

شهریار شهر سنگستان یکشنبه ٥ آبان ۱۳۸٧
تگ ها: نگاهی تازه

من ۲۱ سالمه و یک انسان از هفت میلیارد انسان روی زمین در سال ۲۰۰٩ هستم.

من یکی از آمهایی هستم که از زمان خلقت آدم تا به حال روی کره زمین زیسته. صد میلیارد ، دویست میلیارد و یا هزار میلیارد، چه تعداد انسان روی زمین زیسته اند... و رفته اند. حالا یه نگاهی به دور و بر خودتون بندازین... چقدر همه در تلاش و تکاپو هستند... صبح و ظهر و شب

صد سال دیگه ،فقط صد سال دیگه (شایدم کمتر...) هیچ کدوم از این آدمایی که الان روی کره زمین هستند ، رو نمیتونید پیدا کنید ... هفت میلیارد ، میرن ... هفت- هشت میلیارد آدم جدید جاشونو میگیرن... به همین سادگی

مردم برای اهدافشون به چه کارهایی که دست نمیزنن ... درست یا اشتباه ... درستش خوبه اما چرا اشتباه ...

آیا به نظر شما اگه این آدما درنظر داشتن که چند دهه بیشتر زندگی نمیکنن ، اینقدر به هم ظلم میکردن

یکی دزدی میکنه، به هر نحوی ... یکی به دیگران بد میکنه ... یکی ظلم میکنه

آخه واسه چی ... واسه کی ... تا کی ...

چقدر خوب میشد اگه همه به این دنیا به چشم یک کاروانسرا بهش نگاه میکردن ... اونوقت هیچ کی به دیگری بد نمیکرد...

***چشم ها را باید شست ... جور دیگر باید دید***

 

پرشین بلاگ چهارشنبه ۱ آبان ۱۳۸٧
تگ ها: دلنوشته