آمار جهانی تازه در نگاهی تازه

     قسمتی از داستان شازده کوچولو ؛


   ...

     به خاطر آدم بزرگ‌هاست که من این جزئیات را در باب اخترکِ ب۶۱۲ برای‌تان نقل می‌کنم یا شماره‌اش را می‌گویم چون که آن‌ها عاشق عدد و رقم‌اند. وقتی با آن‌ها از یک دوست تازه‌تان حرف بزنید هیچ وقت ازتان درباره‌ی چیزهای اساسی‌اش سوال نمی‌کنند که هیج وقت نمی‌پرسند «آهنگ صداش چه‌طور است؟ چه بازی‌هایی را بیشتر دوست دارد؟ پروانه جمع می‌کند یا نه؟» -می‌پرسند: «چند سالش است؟ چند تا برادر دارد؟ وزنش چه‌قدر است؟ پدرش چه‌قدر حقوق می‌گیرد؟» و تازه بعد از این سوال‌ها است که خیال می‌کنند طرف را شناخته‌اند.

     اگر به آدم بزرگ‌ها بگویید یک خانه‌ی قشنگ دیدم از آجر قرمز که جلو پنجره‌هاش غرقِ شمعدانی و بامش پر از کبوتر بود محال است بتوانند مجسمش کنند. باید حتماً به‌شان گفت یک خانه‌ی صد میلیون تومنی دیدم تا صداشان بلند بشود که: -وای چه قشنگ!

     یا مثلا اگر به‌شان بگویید «دلیل وجودِ شهریارِ کوچولو این که تودل‌برو بود و می‌خندید و دلش یک بره می‌خواست و بره خواستن، خودش بهترین دلیل وجود داشتن هر کسی است» شانه بالا می‌اندازند و باتان مثل بچ‌ه‌ها رفتار می‌کنند! اما اگر به‌شان بگویید «سیاره‌ای که ازش آمده‌بود اخترک ب۶۱۲ است» بی‌معطلی قبول می‌کنند و دیگر هزار جور چیز ازتان نمی‌پرسند. این جوری‌اند دیگر. نباید ازشان دل‌خور شد. بچه‌ها باید نسبت به آدم بزرگ‌ها گذشت داشته باشند.

     اما البته ماها که مفهوم حقیقی زندگی را درک می‌کنیم می‌خندیم به ریش هرچه عدد و رقم است!

 


     پ.ن: یه سوال ؛ چرا ما گاهی اونقدر در پیدا کردن خوشبختی همه دنیا رو میگردیم که توی دستامون رو نمی بینیم؟ به راستی چیکار باید کرد ؟

شهریار شهر سنگستان شنبه ۱٠ اسفند ۱۳۸٧
تگ ها: ادبی

  هنگامیکه هدف ما در زندگی آن است که « به دست آوریم » و به موفقیت های بیشماری دست یابیم ، همواره احساس شکست خوردگی خواهیم کرد ، چرا که همیشه همه چیز آن طور که ما برنامه ریزی کرده بودیم پیش نخواهد رفت.

  به زندگی به مانند کلاس درس نگاه کنید که در آن موفقیت « تغییر و رشد وتعالی » انسانی معنا شده است و رویدادها و احساسات خود را با دید و نگرشی متفاوت ارزیابی خواهید کرد.

  پیش رفتن و رشد و تغییر در زندگانی همواره مستلزم  این است که گذشته را رها کنیم. در قبال آنچه به دست می آوریم باید بهایی بپردازیم و این بها، چشم پوشی از آن چیزی است که باید انرا رها کنیم.

  این بدین معناست که به منظور دریافت یک چیز جدید میبایست آن چیزی را که قبلا به آن چسبیده بودید را رها کنید مثلا برای پریدن از صخره ای به صخره دیگر ابتدا باید منطقه امن خود را ترک کنید تا بتوانید صعود کنید.

* در نتیجه هدف «رشد و تغییر» و بهای آن «از دست دادن» است. *

صعود

شهریار شهر سنگستان پنجشنبه ۱ اسفند ۱۳۸٧
تگ ها: نگاهی تازه